Extension, Sandy, Gillette castle, New England fall, new room, basketball, cheerleading and the first picture of Cameron and I

Hier zijn we dan weer, enkele maanden later en bijna het einde van mijn jaar in de USA. Enkele onder jullie weten het al, maar ik heb besloten een extra jaar in de Verenigde Staten te blijven. Ik ben erg gelukkig bij mijn host family en hoewel ik jullie allemaal ook mis, hebben ze me kunnen overtuigen nog een jaartje bij hen te blijven. Maak je geen zorgen, ik kan maar 2 jaar legaal blijven. Dus ik kan je geruststellen met het feit dat 2 jaar, geen 3 of meer kunnen worden.

Ik heb ondertussen ook een natuurramp meegemaakt en overleeft. Orkaan Sandy heeft gelukkig aan mijn kant van de east coast enkel een dagje zonder elektriciteit gekost. Maar aan de kanten van New York had Sandy toch meer schade aangericht, veel water schade, maar ook gebouwen die hun voorgevel verloren, langer dan een week geen elektriciteit. Als ik dat op het nieuws zag was ik altijd dankbaar voor het kleine ongemak dat wij hebben geleden.

Als clustermeeting zijn we deze keer naar East Hadam afgezakt en zijn we Gillette castle gaan bezoeken. De eigenaar van dit huis was William Gillette, de eerste acteur die Sherlock Holmes in het theater tot leven heeft gebracht. Het was niet meteen een kasteel naar mijn Europese standaard, maar ondanks dat, een mooi en indrukwekkend huis. William Gillette was een clever man, die veel leuke sloten en gekke deuren in z’n huis had, allemaal ontworpen door hem zelf. Ik heb enkele foto’s van het kasteel en het prachtige uitzicht bij m’n blog gestoken. Voor zij die meer willen weten, hier is een wikipedia link http://en.wikipedia.org/wiki/Gillette_Castle_State_Park

Mijn favoriete seizoen in Amerika is zonder twijfel de herfst, de kleuren zijn zo levendig en fel, zo heb ik ze in België nog nooit gezien. Ik wou dat de foto’s ze even mooi zouden laten zien, maar helaas. Beeld je gewoon in dat de kleur nog 3x zo intens is en dan heb je ongeveer een correct beeld.

Ik zit nu ongeveer een maandje op een nieuwe kamer, veel ruimer dan de vorige. Mijn kamer is nu op het gelijkvloers, dit was vroeger “grandma and grandpa’s room” maar die zijn hier al in geen 8 jaar meer geweest. Dus, tijd voor de meisjes om hun eigen kamers te hebben. L is in mijn oude kamer getrokken en ik heb nu een grotere kamer met een eigen badkamer er naast.

Ik heb mijn eerste basketbal game gezien. Met mijn hostmom en de 2 meisjes ben ik naar Storrs Connecticut gereden om daar het eerste spel van het seizoen te gaan kijken. Het team waar wij voor juichten was the university of Connecticut womens team. Heel interessant om dat zo eens mee te maken. Daar loopt een mascotte rond, een husky in dit geval (man/vrouw in husky kostuum, geen echte husky). Er zijn cheerleaders en dansers die tijdens de breaks een danske placeren. Ook worden er t-shirts in het publiek gegooid en spelletjes gespeeld tijdens halftime. Heel sfeervol, maar op het einde van de avond had ik toch hoofdpijn van al die malloten met toeters.

Vorige week had mijn oudste meisje een cheer competition. Dit was dus een hoop 11 jarige die hun kunstjes voor een jury lieten zien. Heel knap soms, maar ook een beetje raar, het concept van cheerleaden is me toch wat vreemd. Het Wethersfield team is helaas niet gewonnen, maar ze zagen er toch erg goed uit en de routines waren goed uitgevoerd.
Mijn volgende blog zal waarschijnlijk over de feestdagen gaan, mijn eerste Thanksgiving zit er aan te komen. Evenals mijn eerste kerst zonder mijn familie :(. Maar ik sla me er wel door en geniet van elk moment bij deze familie.

De missende Harvard en Boston Foto’s van vorige keer

De Wagamama ook in Boston!

Herfst foto’s

Carnival
Een primeur, de eerste foto van Cameron en ik. Geen geweldige foto, maar een foto niettemin.

Gillette castle inside

Gillette castle view
Kamer verhuis

Uconn Basketball

Birthday, Boston and first day of school

Na een lange vakantie en radio stilte ben ik terug online. Veel te vertellen, maar ik zal het (hopelijk) niet te lang maken. De vakantie betekende welverdiende rust voor de kinderen en dagen van 10u voor mij. Alle drie de kids zaten bij het lokale swim team, iets waar ze niet altijd blij om waren. De jongste moest al om 7u30 het water in, van uitslapen in de vakantie werd dus niet gesproken. Desalniettemin waren ze allemaal heel sterk in championships en zag je hen snel leren en vooruitgang boeken.
Naast het swim team was er nog veel meer te doen. We hadden allemaal een seizoenspas voor het lake compounce pretpark/waterpark, geen reden voor verveling dus.
Begin juli kreeg de regio Hartford een LC (local coordinator). Dit was zeer welkom want Zu en ik moesten telkens een uur richting Newtown rijden voor de maandelijkse clustermeetings. Nu hebben we een LC vlak bij ons in de buurt, haar naam is Dot en ze is bijzonder lief (veel leuker dan de LC in Newtown). Wel spijtig dat we de meisjes in de andere cluster nu niet meer zo vaak zien, maar we spreken nog wel geregeld af. Omdat onze cluster slechts uit 3 au pairs bestaat vond Dot het ideaal om ons op een roadtrip naar Boston te nemen. Bleek dat Marie de nieuwe au pair in Mystic niet naar de meeting kon komen. Dus waren het slechts Dot, Zu en ik in de wagen.
Dot’s zoon Aaron en vriendin Becky hadden hun huisje ter onze beschikking gesteld en zo konden we 1,5 dag Boston verkennen. Boston ligt in de staat Massachusetts, zo’n 3u rijden van Hartford. Eens aangekomen kregen we een kamer toegewezen en maakten we ons klaar om uit te gaan. Dot bleef lekker thuis terwijl Aaron en Becky ons het nachtleven in Boston lieten zien. Eerst rustig iets eten en een drankje drinken in een sportbar, dan op naar de nachtclub. Daar kon je gigantische frozen margaritas, daiquiris, piña coladas enzovoort krijgen, zeer lekker.
Dan de dansvloer op, jonge en snel geschokte lezertjes kijken hier best niet naar wegens ongepast taalgebruik. Amerikanen zijn denk ik de vuilste dansers ter wereld, hun idee van dansen is het wrijven van de penis tegen het gat van -liefst een vreemd, onbekend- meisje. Zit daar dan ritme in die schuurbeweging? Neen totaal niet. Soms zie je ook een meisje op handen een voeten een staaltje poepschudden demonstreren, bijzonder lachwekkend allemaal. Ik kan je wel zeggen dat Zu en ik ons erg geamuseerd hebben met het uitlachen van die gekke Amerikaanse jongeren. Natuurlijk bleef het niet gewoon bij kijken, na een tijd stapt er een grote donkere jongen op me af en vraagt me -terwijl hij bezig is me om te draaien- “wanna dance”. Dat was een dikke ‘no thank you’ on my side. Mijn woorden zijn nog niet koud of een van zijn vrienden komt zijn zaak voor hem pleiten.
“My friend really wants to dance”
‘I don’t think my boyfriend would like that’
“is he here?”
‘no’
“then it doesn’t matter!”
Maar zo werkt een relatie toch niet hoor, in mijn nederige Europese mening. Ook Zu had te kampen met een bewonderaar, op haar ‘I don’t know how to dance American’ kreeg zij het antwoord “turn around(!?) I’ll teach you”. Jaja, knotsgekke avonturen voor mijn eerste nacht als 21 jarige uit in de grote stad.
De volgende dag namen we een tour van de prachtige Harvard university campus. Zeker de moeite om eens gezien te hebben, daarom heb ik enkele foto’s bij deze blog gestoken.
Mijn 21ste verjaardag was a big deal, ik word hier eindelijk als volwassen bekeken en mag bars binnen met m’n vrienden. Mijn host mom vond het heel speciaal deze verjaardag met me te vieren, aangezien ik de jongste au pair ben die ze ooit gehad hebben. Als deel van het cadeau kreeg ik een fles Stella artios en een sixpack leffe blond. ‘s avonds heeft Cameron me mee naar een bar genomen waar ik een Hoegaarden heb gedronken. Amerikanen spreken het als hogarden uit (vrij vertaald, hoeren tuin). Het voelt goed om eindelijk mijn recht op drinken sinds ik 16 was terug te kunnen opnemen.
De kinderen zijn nu sinds zo’n 3 weken terug naar school aan het gaan. Dat betekend dat ik weer tijd heb voor het occasionele middag dutje en weer wat vaker op Skype zal kunnen verschijnen.

Mothers day, Zu, rainbow hair and more boat cruises

Enkele weken geleden was het moederdag hier in Amerika. De kids hebben zich uit de naad gewerkt om mijn host mom te vieren. Ze hadden een uitgebreid ontbijt op bed gemaakt en enkele cadeau’s klaar (de afwas heb ik maar voor mijn rekening genomen). Mijn cadeau was een gift card voor the bushnell theatre in Hartford (een avondje uit zonder kinderen). We zijn die dag dan ook moederdag lunch gaan eten in the country club, super fancy!
Zoals de meeste van jullie weten ben ik een heel moeilijke als het op mijn haar aankomt. Ik zal dan ook nooit iemand die ik niet ken aan mijn haar laten komen. Maar ik was al een tijdje met het idee iets totaal on-Dorien te doen. 5 seconden dacht ik aan een tattoo en moest toen 10 min lachen omdat het zo’n dom idee was, misschien wel erg on-Dorien, maar zo stom ben ik nu ook wel niet. Leuk bij anderen, niet bij mij. Ik was enkele maanden eerder op een foto van iemand met regenboog gekleurde puntjes als haar gekomen. Dat vond ik er wel super leuk uitzien, maar twijfelde want 1. Wie kan ik hier genoeg vertrouwen om aan mijn haar te komen 2. Ik had nog nooit zoiets radicaal gedaan. Tot ik met Ben naar de kapper ging, ik zag hoe zij echt goed met hem overlegde wat hij wou. Toen was mijn keuze gemaakt, ik zou mijn haar laten kleuren. Iedereen vind het er super leuk uit zien (Moeder!) en ik heb zelfs al het nummer van de kapper moeten doorgeven aan vreemden op straat.
Eindelijk is er weer een nieuwe au pair die in mijn buurt woont, haar naam is Zulmira of “Zu”. Ze is van Brazilië, 25 jaar oud en erg leuk om mee rond te hangen.  Vrijdag hadden we girlsday en gingen we voor een manicure in West Hartford. Je komt daar binnen en er zijn een hoop Chinese vrouwen aan een tafeltje, kiest je kleur en gaat bij zo’n vrouw aan haar tafeltje zitten. Dan worden je handen gedaan terwijl je mogelijk in het chinees wordt uitgescholden (want wie weet wat die allemaal over je zeggen tegen elkaar). Hoe dan ook, je krijgt wel een zalige behandeling voor $12, parafine bad, handmassage, rugmassage, nagels gedaan. Daarna zijn we uit eten gegaan in Max burger en hebben een ijsje gegeten achteraf, een geslaagde avond als je het mij vraagt.
Zondag hadden we cluster meeting gehad, we hadden een picknick waarvoor ik stokbrood, eirersalade, kipsalade en nutalla had meegebracht. Veel lekker eten en prachtig weer zorgde voor de perfecte sfeer. Daarna zijn we aan boord van the Timble island cruise gegaan, dit was in Stony Creek. Je neemt een boot trip langs allemaal huizen op eilanden, zeer mooi. Na de cruise zijn Zu, Aline, Francesca, Robyn en ik nog uitgegaan om een ijsje te gaan eten. Helaas was Friendly’s waar we naar toe gingen gesloten, failliet. Toen zijn we maar naar Stop and shop gegaan, een supermarkt. Daar hebben we Magnums gekocht en op de verpakking stond “with real Belgian chocolate” needless to say, I was over the moon! Die hebben we dan gezellig op de parking opgegeten, mooie dagen.

Boat cruise and a gentleman.

Zoals ik al eerder vermeld had ben ik 2 weken geleden op een boot cruise in New York geweest. Na anderhalf uur op de trein te hebben gezeten samen met Francesca, kwamen we aan in Times square. We namen een metro naar Flushing, waar we kamers geboekt hadden. Na een kleine “oei jullie hadden 2 single kamers gereserveerd maar we hebben nog maar 1 dubbele” hadden we één dubbele kamer voor de helft van de prijs, mij hoor je niet klagen. Flushing ligt zo’n 20 min met de metro van Manhattan, maar is nog steeds New York.
Eens we terug in Manhattan waren was het tijd om aan boord van ‘the party boat’ te gaan. Eens daar, waren er andere meisjes van mijn cluster die we tegenkwamen. Boot vertrekt om 19u en tegen 20u is de eerste tong al gedraaid. Geen half uur later staan we tussen een hoop hook ups te dansen. Heel grappig, zeker als je ziet hoe de cadetten op “jacht” gaan naar de flirt van de avond. Ook ik heb een paar praatjesmakers voor me gehad, maar  zoals het een goed vriendinnetje betaamt, hield ik het gesprek kort. Het uitzicht op de boot was prachtig en er was leuke muziek aanwezig. Rond 22u ging de boot weer aan wal en stapte iedereen af om ergens anders verder te gaan feesten.
Francesca en ik gingen naar Times Square waar we eerst een mc flurry aten, want wij hadden honger. Daarna kwam er een vriend van Francesca ons oppikken om verder uit te gaan. Zijn naam was Israel en nam ons mee in een New York cab. Ik geloof niet dat ik ooit zo bang ben geweest te sterven. Misselijkheid en whiplash zijn de eerste woorden die me in het hoofd schieten als ik aan die rit denk. We stappen uit (ik dank god, allah, jezus,cthulhu, het universum,… dat ik nog leef) en gaan naar een bar. Hier eten en drinken we een paar drankjes (courtesy of Israel, so was the cab). Rond 1u word het toch tijd om naar het hotel te gaan, ook hier neemt gentleman Israel het over en stelt voor ons naar Flushing te rijden met de auto. Hier zijn we heel blij voor, want zo’n metro rit in het midden van de nacht, vind ik toch maar niets.
Volgende dag spreken Francesca en ik al met 2 andere au pairs en verkennen we New York en Brooklyn. We zetten koers naar the Brooklyn bridge, maar ontdekken eerst een super fijn marktje met allemaal zelfgemaakte kleren, juwelen, koekjes, ijs,… Ik probeer een ‘vegan lemon cookie’ en dear god dat was lekker! Ik zou best op die plaats willen blijven wonen, zo mooi en een fijne sfeer. We trekken verder naar the Brooklyn bridge, wat een uitzicht en wat een prachtige dag om zo’n wandeling te maken.
De dag komt aan z’n eind en wij gaan terug naar huis. Ik weet zeker dat ik wel wat meer in New York wil vertoeven met zulk mooi weer. Hopelijk zie ik enkele van jullie dit jaar in New York verschijnen. Zeker de moeite!

Mijn langverwachte update

Het is hier weer even stil geweest in blog-land, waarvoor mijn excuses.
Sameera is terug in Zuid Afrika, nadat haar mama en broer in een zwaar auto ongeval waren verwikkeld. Dus ik was eventjes erg eenzaam met mijn 2 beste vrienden in Amerika terug naar hun land van herkomst. Maar dat heeft niet lang geduurd. Zoals de meeste onder jullie nu wel weten heb ik snel korte metten met die eenzaamheid gemaakt. Ik heb een jongen leren kennen die naar de naam Cameron luistert, in Hartfort woont en 23 jaar oud is. Vorig weekend ben ik samen met hem naar New York afgezakt om een musical te zien. Mijn host mom had 2 tickets voor Godspell voor me gekocht, zomaar. Dus ik neem die dan maar met veel dankbaarheid aan en zoek een date, Cameron in dit geval. Zaterdag gaan we naar New Haven waar we de trein richting NYC nemen. Later stappen we over op de ferry naar New Jersey, want daar woont zijn papa, die ons die nacht een dak boven ons hoofd biedt. Na papa en stief-mama te hebben ontmoet en de kat te hebben dood geknuffeld, gaan we uit eten met z’ alle. Een fijn diner met leuke mensen, dus zeker een geslaagde avond.
Zondag trekken we de stad in, maar het weer werkt niet meteen mee en ik ben mijn jas hier verloren. Het regent vreselijk hard en het is best koud, ik zie dus af en weiger absoluut Camerons jas aan te nemen want anders zou hij het koud hebben. Niemand hoeft te lijden voor mijn stommiteiten. Na een tijdje dwingt hij mij in zijn regenjas en is mijn trots gekrenkt, maar vanbinnen ben ik toch heel blij.
Na veel te moeilijk op te eten, maar heel lekkere teriyaki soep trekken we naar broadway waar Godspell begint. Een fijne musical maar niet meteen geweldig, mooie muziek maar een rommelig verhaal. Terug door de regen naar Grand central station, rennen om de trein van 22u20 te halen. Net op tijd en helemaal doorweekt vinden we een plaatsje, terug een dik anderhalf uur naar New Haven. Dan nog eens een 45 min terug naar Wethersfield. Tegen dat ik thuis ben, ben ik heel moe en het enige wat ik kan denken is “oh nee ik moet morgenvroeg om 7u opstaan!” Maar dat bleek dan toch niet zo’n probleem te zijn, omdat ik na dat de kinderen op de bus zaten, gewoon terug ik bed kroop.
Het was zeker een heel fijn weekend  en morgen trek ik al weer terug naar New York. Dit keer met andere au pairs om op een cruise te gaan met de Westpoint cadets. Ik beloof snel weer iets te laten weten, tot de volgende!

Er is een hoop gebeurt in de tijd dat ik mijn blog niet heb bijgewerkt. Sarah het meisje uit Nieuw Zeeland zit nu op een vliegtuig terug naar huis. Een spijtig afscheid, maar ze ook erg blij terug naar huis te gaan. Either way, ik heb nu wel een plaats waar ik kan blijven als ik naar Nieuw Zeeland zou trekken (hopelijk sooner than later).
St. Patricks day is gekomen en gegaan, ik heb een parade gezien met mijn host mom en ben naar Bull head in de cinema geweest. Dit was een bijzonder verwarrende ervaring, aangezien ze een praktisch onverstaanbaar dialect spreken in die film en ik ondertussen op engelse ondertittels gefocust ben.  Desalniettemin een top film!
Tijdens de parade heb ik een awkward gesprek met een local gehad, kwam naar me toe en zei “ain’t you a tall drink of water”
Waarop ik antwoord, “I guess I am pretty tall and  a human body contains about 65% water, so you must be right”  waarna ik oncomfortabel naar de achtergrond treed. Later heb ik opgezocht in urban dictionary wat die kerel precies bedoelde met “tall drink of water” en was ik bijzonder geflatteerd :).
Zoals al eerder vermeld kom ik van 1 tot 14 augustus terug naar België en van 3 tot 5  zal ik alvast op een festival doorbrengen. First time doing that. Wat eigenlijk echt een schande is als Belgische jeugd en nu pas een nacht op een festival camping spenderen (in Nederland weliswaar). Maar als er andere fijn activiteiten zijn tijdens mijn vakantie in België, laat het me dan zeker weten.
Het weer hier is bijzonder warm, ik heb mijn kousenbroeken alvast vaarwel gezegd en geniet vol op van de zon. Wandelen met de hond, hopelijk kan ik binnenkort een fiets ter mijner beschikking krijgen. Want de afstanden die ik hier soms met de auto doe zijn belachelijk.
Ik hoop binnenkort een uitstapje te maken naar de “kust” van Connecticut om daar van de zon en een Nederlands voedsel winkeltje (kaas en co) te gaan genieten .

 

Yale

Vorig weekend ben ik de campus van Yale gaan bezoeken, wauw, mooiste campus ooit! En dan heb ik nog niets over hun kasteel/bibliotheek gezegd. Ik kan nog altijd niet geloven dat er echt studenten in die prachtige oude gebouwen wonen. Een rustige sfeer in een klein en gezellig deel van New Haven.
De laatste tijd zijn de 2 andere au pairs waar ik een goede band mee heb aan het praten over in re-match gaan. Zij hebben helaas iets minder geluk met hun gezin en denken er over om terug naar huis te keren of een nieuw gezin te vinden. Eens je in re-match gaat heb je 2 weken om een nieuw gezin te vinden, heb je geen nieuw gezin dan ga je sowieso naar huis. Voor mezelf hoop ik dat ze blijven, maar het is natuurlijk best dat ze een nieuw gezin vinden om gelukkig te blijven.
Helaas valt mijn lente-gitaarcursus in het water, wegens te weinig mensen ingeschreven. Ik zal in de zomer nog eens proberen en hou ondertussen m’n ogen open voor andere fijne scholen.
Er zijn trouwens ook weer enkele postkaartjes onderweg vanuit Yale. De mensen in het postkantoor beginnen mij stilletjes aan te herkennen en als ze me nog niet kennen vragen ze “Belgium? You guys speak french, right?” Het feit dat ik van een ander land ben is vaak een reden om een gesprek met me aan te knopen. Ik moet vaak uitleggen hoe een land het 540 dagen zonder regering overleeft, mijn antwoord is gewoonlijk eens m’n schouders ophalen en “we just didn’t care that much.” Tegenover de vaderlandsliefde die hier in Amerika heerst, is België een lachertje van een land. Maar ik moet zeggen dat ik qua regeltjes België verkies, wij zijn laxer in alles.
Ik kom trouwens waarschijnlijk begin augustus naar België op “vakantie”. Ik moet het enkel nog met mijn gastgezin regelen en dan boek ik mijn tickets!

One does not simply run into the President of the United States

Hier is hij dan mijn langverwachte Washington blog. Zaterdag vertrokken naar Hartford airport waar onze vlucht met enkele minuten vertraging dan toch vertrok. Na een uur komen we aan in Baltimore waar mijn hostmom haar moeder ons staat op te wachten, een schattig klein Japannees vrouwtje ongeveer half zo groot als ik. Die vertelt me meteen dat ze een van haar vrienden (een Nederlander) heeft gevraagd hoe ze mijn naam moest uitspreken en spot on, ze spreek hem meteen juist uit. De meeste Amerikanen die mijn naam geschreven zien spreken hem als dorian uit. Die Nederlander had haar er ook op attent gemaakt dat als ik uit het zuiden van België zou komen dat het anders werd uit gesproken (met een dikke franse R zeker?).
Anyway, wij dus op weg naar Maryland waar ons hotel zich bevond, met zwembad, zeer belangrijk voor de kinderen. Nadat we geïnstalleerd waren gingen we naar de gated community  waar de ouders van Carolyn wonen. Dat is dus een soort van service flat en lijkt enorm op een studenten huis voor bejaarden. Hier ontmoette ik haar vader ook meteen, een man die net 93 was geworden maar nog bijzonder levendige indruk maakte.  Op naar the red star buffet, zo’n all you can eat plaats uitgebaat door chinezen en met zalig eten.
Na het eten trekken we terug naar het hotel waar de kinderen nog een uurtje zwemmen, terwijl ik mijn plannen voor de volgende dag maak.
Mijn host mom zet mij af aan het metro station, duwt mij zoeven 40$ in mijn handen voor eten, metro,… alsof het nog niet genoeg was dat ik gratis mee op vakantie mag en vandaar trek ik alleen Washington in. Na een metro rit van 45 min ben ik eindelijk in Union station. Daar neem ik als een echte toerist ‘the old town trolley’ om sights te gaan seen. Ik heb dan ook één miljoen random building foto’s. Na de voormiddag op mijn achterste te hebben gezeten ga ik het Smitsonian American Art museum binnen en word verliefd op alles daar. Maar vooral op het binnenplein waar ik na 2 uur museum, een uur heb zitten chillen en skypen (hoezee voor de smart phone). Dat was daar zo mooi, ik ben blij dat ik het even met Mirthe heb kunnen delen :). Ik heb zowat heel mijn namiddag in dat museum rondgehangen, I regret nothing!
‘s avonds is het weer uit eten, deze keer een vis restaurant, I had chicken :D. Daarna terug naar het hotel zodat de kinderen nog kunnen zwemmen.
De volgende dag zit ik weer in Washington en bekijk ik The Washington Monument, WO II memorial en the Lincoln memorial.  Terwijl ik terug op de trolley wil stappen, stapt er toch wel een meisje waarmee ik in New York op oriëntatie week heb gezeten af. Beide erg verrast en blij dat we nu een reismaatje hebben, trekken we samen naar the white house om de foto’s die onze mama’s hebben geëist te nemen.
Hier neem ik graag even de tijd om de Facebookers onder jullie er attent op te maken dat wanneer de president het witte huis verlaat, heel Washington word stil gelegd. Niets mag nog door behalve de presidentiële auto en zijn 9 security auto’s en dan de 12 politie motors. Dit maakt het casual tegenkomen van de president bijzonder moeilijk. Ik heb wel een weinig flatterende foto van mijzelf met de wassen kopie van Obama en zijn vrouw, dichter bij een ontmoeting kwam ik helaas niet.
Ook hebben we de ambassade straat gezien, vol prachtige ambassade gebouwen. Helaas had de Belgische ambassade een lelijk  grijs, ik vermoed in de jaren 70 gebouwd, pand. Belgian pride, not so much.
Dag 3 heb ik doorgebracht met mijn gezin in een winkelcentrum en al zwemmend, want of ik nu wou of niet, ik moest mee in het water van mijn oudste host kid. ‘s avonds zijn we weer naar the red star buffet gegaan, want het was daar wel bijzonder awesome.
De volgende dag was het inpakken en wegwezen, nog even langs de grootouders en dan de bus op naar de luchthaven. Maar voor we vertrokken stak de grootvader me een enveloppe in de hand die ik pas in de bus mocht opendoen. Ik heb een kaartje met welkom in de familie, dank je en zorg goed voor onze kleinkinderen gekregen. Oh ja, er zat ook 50$ in, dit was echt niet nodig, ik heb het echt getroffen  met heel de familie.
Eens terug in Hartford stond de papa ons op te wachten, hij was thuisgebleven om te werken.
Ik heb weer erg veel gezien en kan niet geloven wat een bofkont ik soms ben.

A day in the life of a lucky au pair

Ik ben er attent op gemaakt dat ik eigenlijk nog niets over hoe mijn werkdagen er uit zien heb gepost.
Mijn dag begint om 7u, dan rek ik zo’n half uur uit om de kinderen uit bed te zetten. Meestal onderhandel ik op tijd opstaan voor ontbijt (ik zorg dan voor een omelet of dergelijk), erg handig. Rond 8u30 zet ik de kinderen op de schoolbus en daarna leeg ik de afwasmachine. Op woensdag doe ik de kinderen hun was en andere dagen vul ik naar believen in. Meestal ga ik rond de middag met Joey de hond wandelen, Joey is me daar erg dankbaar voor en heeft zich in korte tijd al enorm aan me gehecht. Telkens als er een vreemde binnenkomt blijft Joey al grommend trouw aan m’n zijde. Best fijn om een persoonlijke bodyguard te hebben.
Rond 15u30 komen de kinderen thuis met de bus en begint het, huiswerk, lezen, klarinet, B moet naar voetbal gereden worden, dan L naar toneel, meteen daarna terug naar voetbal,… Tot 19u, dan zit mijn werkdag erop. Maar het zijn fijne kinderen (als ze willen) wat de job wel wat aangenamer maakt. Ik heb dus een heel aangenaam werk schema, andere au pairs hebben kleine kinderen en werken dus 10u per dag en krijgen evenveel betaald als ik. Vrijdag en zondag werk ik niet en zaterdag werk ik tot 13u30. Zoals je hoort ben ik een behoorlijke bofkont. Na mijn uren ga ik sporten, ongelofelijk tegen mijn zin. Maar je voelt je wel altijd fit achteraf en het is goed voor me, so I just do it.
Ik ben vrijdag terug voor mijn social security card moeten gaan. Aangezien mijn eerste nooit is aangekomen, waarschijnlijk is nu iemand die in mijn naam aan het misbruiken. Nu kan ik nog eens een week wachten en zolang ik mijn kaart niet heb, kan ik me niet in een school inschrijven, nog een bankkaart aanvragen. Mijn rijbewijs zit er ook niet in zolang ik geen social security heb. Hoewel ik zo’n vermoede heb dat ik me niet teveel zorgen moet maken over mijn rijbewijs. Gekken zijn het hier. Zaterdag had ik bijna een ongeluk, ik wou links afdraaien (de auto’s achter me waren netjes vertraagd) komt er daar een idioot met een grote truck van achter me geraasd. Hij was bijna in mijn flank geknalt, maar kon net met gierende banden draaien en wat een fataal ongeluk had kunnen zijn was afgewend. Ik was toch behoorlijk onder de indruk en besefte pas later hoe pissig ik eigenlijk was over het feit dat ik bijna een zeer ernstig ongeval had meegemaakt.
Van dat beangstigend voorval naar iets leuker. Ik trek de 18de voor 4 dagen naar Washington D.C met de familie. Maryland in het bijzonder, de ouders van mijn host mom wonen daar en we gaan ze bezoeken. Iemand tips voor must see-places in die regio?

Superbowl weekend

Ik heb jullie verteld over Sameera die ik maandag heb ontmoet. De rest van mijn week heb ik zowat met haar doorgebracht. Ze woont slechts 5 min van mij vandaan, lekker gemakkelijk. Dinsdag zijn we naar Starbucks in Hartford gereden om daar andere au pairs te ontmoeten en dat was best gezellig. Woensdag zijn we naar the gym gereden en heb ik mezelf heb ingeschreven. Sameera is mijn personal trainer en heeft gezworen mij elke dag mee naar de fitness te slepen. zo gezegd zo gedaan, fitness all the way donderdag en vrijdag zijn we naar de bioscoop geweest en hebben we Hugo gezien. Een prachtige film over de eerste films ooit gemaakt, must see van de maand! Terwijl we naar huis reden liep er plots een buidelrat (with a deathwish) over de straat, ik had me mentaal al voorbereid een dierenmoordenaar te zijn en een grote bobbel onder mijn wiel te voelen. Maar ik heb toch nog kunnen uitwijken en het dier met enkele centimeters het leven kunnen sparen.
Zaterdag avond zijn we naar West Hartford gereden om iets te gaan drinken. Helaas alles was vol dus zijn we maar een supermarkt binnen gestapt (want die zijn gemakkelijk tot 22u open en een vorm van entertainment). Whole foods is zo een  van die ‘alles is organisch gekweekt’ winkels, ik moet zeggen het voelde alsof ik terug in Europa was. Een van de minst Amerikaanse winkels ooit, ik had er dan ook al kamp opgeslagen om er de nacht door te brengen. Het mocht niet zijn, rond tien uur gingen ze toch echt sluiten en hebben ze me samen met mijn tent buiten gezet. Verslagen zijn we terug naar de auto gestapt, toen plots uit het niets een cheesecake factory uit de grond rees! Dit is een plaats waar je 30 verschillende soorten cheesecake kan proberen, wij waren dus over the moon dat we toch nog een plaatsje hebben gevonden. Eens gezeten kwam er een andere au pair van in Hartford bij en hebben we toch nog wat aan onze avond gehad.
Zondag, Super Bowl sunday! Normaal heeft mijn host family ieder jaar een super bowl party, helaas dit jaar had Ben een voetbal match waardoor er geen tijd was om een feestje te geven. Ik was absoluut aangedaan door hoe on-Amerikaans de coach was, wie plant er nu een voetbalmatch op super bowl sunday!? Zoals verwacht waren de wegen praktisch leeg en kon je het feestgedruis in de huizen duidelijk waarnemen. Ben speelde heel goed en het was grappig om al die soccer moms naar hun kinderen te horen roepen, “come on Alex, he’s not that big, take him doooowwn!” (echt gehoord). Toen de match gedaan was stroomde die zaal binnen de 2 min volledig leeg en hoorde je hier en daar het woord super bowl en football vallen. Wij waren net op tijd thuis, maar Matt had the game al gepauzeerd en er stonden chickenwings, chips en meer super bowl-waardige snacks voor ons klaar. Ben en ik hadden al toegegeven dat we vooral voor de reclame naar de super bowl keken, maar zoals later bleek was het spel echt heel spannend tot op het einde en zijn de New York Giants verdiend met de trofee naar huis gegaan.
Amerikaanser dan de super bowl zal het niet meer worden dit jaar, behalve misschien met the 4th of july.